İbrahim ile İsmail…

Yazar: Seyfi Alp

İbrahim Peygamber

Bir evlât istemiş…

İmanı coşunca

Evlâdımı kurban edeceğim deyivermiş…

Evlât bu…

Öpüp koklanır…

Her koklayışta Cennet hatırlanır…

İbrahim dedemim

İsmail’i kucağında…

Allah’ımıza verdiği söz hep aklında…

Baba yüreği ürkek

Bu korku için

Ancak bir mucize gerek…

İsmail büyüdükçe

Endişe artıyor.

Rabbim kendine verilen sözü

Rüyasında hatırlatıyor.

İbrahim derdini açtı oğluna…

İsmail tereddütsüz

Girdi koluna…

Gel baba

Ben hazırım her şeye

Allah’ım böyle istemişse

Sana kolay gele…

18 bin Âlem nefesini tutmuş,

Bütün gözler sahnede…

Kün… Feyekün sahibi

İstemezse bıçak ne ede…

Bizim sevgilimiz

” Ben İbrahim soyundanım ” derdi

Her kurbanda İsmail’den söz ederdi…

Oğul!…

Sen asil bir soydansın.

İbrahim’in İsmail’i gibi

İmanı olansın…

Bir Kurban Bayramı daha kapımızda

Yaradan’a teslimiyet vardır yapımızda…

Evlât!…

Kurban Bayramı deyip geçme,

İçindeki sırları ara…

Allah’ım hayırlı ömürler versin

Temiz ve pâk insanlara…