İbrahim ile İsmail…
Yazar: Seyfi Alp
İbrahim Peygamber
Bir evlât istemiş…
İmanı coşunca
Evlâdımı kurban edeceğim deyivermiş…
Evlât bu…
Öpüp koklanır…
Her koklayışta Cennet hatırlanır…
İbrahim dedemim
İsmail’i kucağında…
Allah’ımıza verdiği söz hep aklında…
Baba yüreği ürkek
Bu korku için
Ancak bir mucize gerek…
İsmail büyüdükçe
Endişe artıyor.
Rabbim kendine verilen sözü
Rüyasında hatırlatıyor.
İbrahim derdini açtı oğluna…
İsmail tereddütsüz
Girdi koluna…
Gel baba
Ben hazırım her şeye
Allah’ım böyle istemişse
Sana kolay gele…
18 bin Âlem nefesini tutmuş,
Bütün gözler sahnede…
Kün… Feyekün sahibi
İstemezse bıçak ne ede…
Bizim sevgilimiz
” Ben İbrahim soyundanım ” derdi
Her kurbanda İsmail’den söz ederdi…
Oğul!…
Sen asil bir soydansın.
İbrahim’in İsmail’i gibi
İmanı olansın…
Bir Kurban Bayramı daha kapımızda
Yaradan’a teslimiyet vardır yapımızda…
Evlât!…
Kurban Bayramı deyip geçme,
İçindeki sırları ara…
Allah’ım hayırlı ömürler versin
Temiz ve pâk insanlara…
